«Οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια σχεδόν κανένα ρόλο»
>> Σάββατο 22 Ιουνίου 2013
Τη σαφή έλλειψη Δημοκρατίας στην Ευρώπη καυτηρίασε για μία ακόμη φορά ο Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι. Οι αγκυλώσεις της κρίσης Με θέμα το μέλλον της δημοκρατίας και κομβικά σημεία τις αγκυλώσεις της στην Ευρώπη της κρίσης αλλά και στις ΗΠΑ, μίλησε ο Νόαμ Τσόμσκι σε ειδική εκδήλωση του Global Media Forum της DW στη Βόννη.
"Χάραξη πορείας προς έναν δίκαιο κόσμο-Ανανοηματοδοτώντας τη δημοκρατία". Αυτός ήταν ο τίτλος της πολυεπίπεδης διάλεξης του Αμερικανού πολιτικού φιλοσόφου και ομότιμου καθηγητή γλωσσολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι στο Global Media Forum της Deutsche Welle στη Βόννη.
Στη σκιά της ευρωκρίσης και των διαδηλώσεων στην Τουρκία, αλλά και με φόντο την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο, ο Αμερικανός φιλόσοφος σχολίασε, σύμφωνα με την Deutsche Welle, "όλα εκείνα τα θέματα που θα έπρεπε να βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αλλά καταλήγουν τελικά να γίνονται ψιλά γράμματα".
Αποφεύγοντας τα κλισέ και τις ακαδημαϊκές μακρηγορίες, ο 85 ετών πλέον διανοητής ανέλυσε με ενάργεια πτυχές της κρίσης του κοινοβουλευτισμού, τις στρεβλώσεις της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. αλλά και τον ρόλο των ΜΜΕ. Δε δίστασε να μιλήσει με οξεία γλώσσα κατά της αμερικανικής "ρητορείας της τρομοκρατίας" που έχει γίνει το βασικότερο "εξαγώγιμο προϊόν" των ΗΠΑ από το 1945 και μετά, ασκώντας δριμεία κριτική στην εξωτερική πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα και των προκατόχων του.
Η Ευρώπη στο έλεος της μακροοικονομίας
"Χάραξη πορείας προς έναν δίκαιο κόσμο-Ανανοηματοδοτώντας τη δημοκρατία" το θέμα το Ν. Τσόμσκι.
Σημείο εκκίνησης ήταν η γηραιά ήπειρος, στο συγκείμενο της οικονομικής κρίσης. "Για την πλειονότητα των πολιτών το ζητούμενο είναι η εργασία. Για τους υπερεθνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όμως, το διακύβευμα έγκειται στη μείωση των ελλειμμάτων. Τα ελλείμματα διαμορφώνουν πλέον την πολιτική. Και ως προς αυτό η Ευρώπη βρίσκεται σε αλγεινότερη κατάσταση σε σχέση με τις ΗΠΑ", είπε χαρακτηριστικά.
.....είμαστε στην αρχή ;
>> Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012
Τα τελευταία υπολείμματα παρακρατικών μηχανισμών τα είχαμε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας και διαλύθηκαν λίγους μήνες μετά τη Μεταπολίτευση.
Τώρα η Χρυσή Αυγή με τα τάγματα εφόδου της στήνει με την ανοχή, προς το παρόν, των υπόλοιπων πολιτικών κομμάτων.
ΕΠΙΚΑΙΡΟ
ΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΑΠΟΡΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ"
«Είμαστε κόμμα αντικοινοβουλευτικό […]. Μπαίνουμε στη Βουλή για να μας εφοδιάσει το οπλοστάσιο της δημοκρατίας με τα δικά του όπλα. Αν η δημοκρατία είναι τόσο ηλίθια που γι’ αυτή τη δουλειά να μας δώσει κάρτες δωρεάν μετακίνησης και μισθούς, δικό της πρόβλημα. […] Αν πετύχουμε να εκλεγούν στα διάφορα κοινοβούλια εξήντα ως εβδομήντα υποκινητές και οργανωτές από το κόμμα μας, θα πληρώνει για την αγω
νιστική μας οργάνωση η ίδια η πολιτεία. […]
Κι ο Μουσολίνι μπήκε στη βουλή. Λίγο αργότερα, όμως, παρήλαυνε στη Ρώμη με τους Μελανοχίτωνές του. […] Αν δεν πετύχουμε να έχουν ασυλία οι πιο επικίνδυνοι άνδρες μας, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν όλοι πίσω απ’ τα σίδερα. Θα συμβεί αυτό αν έχουν ασυλία; Βεβαίως, […] αλλά μέχρι τότε θα έχει περάσει αρκετό διάστημα, και εν τω μεταξύ οι προστατευμένοι από την ασυλία πρόμαχοι της πίστης μας θα έχουν βρει το χρόνο και την ευκαιρία να διευρύνουν το αγωνιστικό μας μέτωπο, έτσι που ο περιορισμός τους και το φίμωμα του δημόσιου κηρύγματός τους να μην μπορεί να γίνει όπως θα ευχόταν η δημοκρατία […].
Δεν ερχόμαστε ούτε ως φίλοι ούτε και ως ουδέτεροι. Ερχόμαστε ως εχθροί! Όπως επιτίθεται ο λύκος στα πρόβατα, έτσι ερχόμαστε».
Joseph Goebbels, 30 Απριλίου 1928, στη ναζιστική εφημερίδα Der Angriff.
17 Ιουνίου. Θάλαττα, θάλαττα !
>> Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012
ΑΠΟ-Sofia Mamalinga
Προαπαιτούμενα ελπίδας
>> Πέμπτη 10 Μαΐου 2012
Η ήττα της παράταξης του Μνημονίου οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: Η λογική του Μνημονίου δεν μπορούσε σε καμία των περιπτώσεων (όσο χρηστή και αποτελεσματική να ήταν η διακυβέρνηση των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαμε) να πετύχει τον βασικό στόχο του Μνημονίου: την αποτροπή – μέσω τεράστιων δανείων και αυστηρής λιτότητας – της πτώχευσης του δημοσίου και της περαιτέρω βύθισης της πραγματικής οικονομίας στην όλο και επιταχυνόμενη Ύφεση. (Πόσο δε μάλιστα που η εν λόγω διακυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποτελεσματική ήταν!)
Η ήττα της Αντιμνημονιακής παράταξης θα έρθει (εκτός κι αν μεσολαβήσει μια αλλαγή στάσης από τον Σύριζα) λόγω μιας άλλης εξ ίσου στυγνής πραγματικότητας: Η Ελλάδα μπορεί να βγει από αυτή την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις όσο μπορούσε το Ohio, ανεξάρτητα και αυτόνομα από την υπόλοιπη Αμερική, να βγει από την Μεγάλη Ύφεση το 1931. Σε καμία των περιπτώσεων! Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η τύχη της Ελλάδας είναι αναπόσπαστα δεμένη με εκείνη της υπόλοιπης ευρωζώνης. Όσο βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορεία μας από την Ευρώπη και, με τις δικές μας δυνάμεις, να πορευτούμε σε ένα καλύτερο αύριο, δημιουργούμε τις συνθήκες μιας συντριπτικής ήττας της ελπίδας ότι η Αντιμνημονιακή ψήφος θα βγει σε καλό.
Εδώ λοιπόν έγκειται η ουσία της υπόθεσης: Από την μία ο σεβασμός των όρων του Μνημονίου όχι μόνο δεν ενδείκνυται αλλά είναι ανέφικτος (ακόμα κι όλοι να συμφωνούσαμε σε αυτούς τους όρους – ακόμα κι οι αναρχικοί των Εξαρχείων). Από την άλλη, η εγχώρια χρηματοδότηση των αναπτυξιακών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είναι προαπαιτούμενο για την ανατροπή της Κρίσης είναι αδύνατη. Άρα, τί κάνουμε; Αν έχω δίκιο, η λύση είναι μία (αν και όχι απλή): Επαναδιαπραγμάτευση εντός του ευρώ. Πως γίνεται αυτό, σας ακούω να ρωτάτε (με δίκαιη απορία), όταν η κα Μέρκελ δεν θέλει να ακούσει κουβέντα; Γιατί να μας ακούσουν; Γιατί να μας αποτείνουν καν τον λόγο; Εύλογο το ερώτημα (το οποίο ετίθετο στον κ. Σαμαρά από τον Μάιο του 2010, όταν υποσχόταν κι εκείνος την επαναδιαπραγμάτευση, χωρίς να δίνει απάντηση).
Η μόνη σοβαρή απάντηση είναι ότι θα μας πάρουν στα σοβαρά μόνον αν θέσουμε την επανδιαπραγμάτευση ως προϋπόθεση για να δεχθούμε την νέα δόση από το EFSF. Από εκεί που μας φοβερίζουν ότι δεν θα μας την δώσουν, να ανακοινώσουμε ήρεμα και νωχελικά (χωρίς να προβούμε σε καμία καταγγελία) ότι επιλέγουμε να μην την πάρουμε όσο το «πρόγραμμα» παραβαίνει τους κανόνες της λογικής και επιμένει σε νέα μέτρα που θα γκρεμίσουν ότι έχει μείνει όρθιο στην κοινωνική οικονομία της χώρας (π.χ. νέες μειώσεις κατώτατων μισθών και συντάξεων).
Βέβαια, για να το πούμε αυτό το «ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», χωρίς η ρήση μας να αποτελεί μπλόφα, είναι απαραίτητο πρώτα να έχουμε κάνει (εντός των ερχόμενων εβδομάδων) ό,τι απαιτείται ώστε το ελληνικό δημόσιο να μπορεί να «αντέξει» στο επόμενο διάστημα (π.χ. έως τον Δεκέμβριο) χωρίς δανεικά, μέσω της εξάλειψης του πρωτογενούς ελλείμματος, τουλάχιστον έως το τέλος του χρόνου. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ναι, είναι (α) με μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση μισθών και συντάξεων που αφήνει ανέπαφα τα χαμηλά εισοδήματα και (β) με την δυνατότητα προ-πληρωμής ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος με μεγάλες εκπτώσεις εκ μέρους των φορολογουμένων (αντί για την απίστευτα ανόητη πρόταση της «κινητοποίησης των καταθέσων» που φέρεται να εξήγγειλε μέλος του Σύριζα, σπέρνοντας τον πανικό στους μικρο-καταθέτες).
....σκουπίδια
>> Τρίτη 8 Μαΐου 2012
ΟΧΙ . Να τους πετάξουμε στα σκουπίδια, ΤΩΡΑ!
________________________________________
Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ 1993
Υπάρχουν όρια στη μεταρρύθμιση
>> Τρίτη 1 Μαΐου 2012
Οι άνθρωποι φαίνεται να γνωρίζουν για την Πρωτομαγιά παντού εκτός από εκεί που ξεκίνησε, εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αυτό συμβαίνει γιατί οι κατέχοντες την εξουσία έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να εξαλείψουν το πραγματικό της νόημα.
Για παράδειγμα, Ο Ρόναλντ Ρίγκαν όρισε αυτό που αποκαλούσε «Ημέρα Νόμου» - μία μέρα εθνικιστικού φανατισμού, στρίβοντας μία ακόμα φορά το μαχαίρι στο σώμα του εργατικού κινήματος. Σήμερα, υπάρχει μία ανανεωμένη συνειδητοποίηση, που ενεργοποιείται με την οργάνωση του κινήματος ‘’Occupy’’ γύρω από την Πρωτομαγιά, με τη σημασία της μεταρρύθμισης ή ίσως τελικά της επανάστασης.
Εάν είστε σοβαρά επαναστάτες, τότε δεν ψάχνετε για μία αυταρχική επανάσταση, αλλά για μία λαϊκή επανάσταση, που θα προχωρήσει προς την ελευθερία και τη δημοκρατία. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον εάν μία μεγάλη μάζα του πληθυσμού την σχεδιάσει, την υλοποιήσει και επιλύσει τα προβλήματα. Δεν πρόκειται να το πράξει εάν δεν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν όρια στη μεταρρύθμιση.
Μια επαναστατική λογική θα προσπαθήσει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια των μεταρρυθμίσεων, για δύο καλούς λόγους.
Πρώτον, επειδή οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι πολύτιμες από μόνες τους. Οι άνθρωποι, για παράδειγμα, θα πρέπει να δουλεύουν οκτάωρο αντί για ένα δωδεκάωρο. Γενικά, θα έπρεπε να δρούμε σύμφωνα με αξιοπρεπείς ηθικές αξίες.
Ρομπέρτο Μπενίνι : «Όλος ο κόσμος, η Ευρώπη χρωστάνε στην Ελλάδα»
>> Πέμπτη 5 Απριλίου 2012
«Δεν είναι η Ελλάδα που χρωστάει. Όλος ο κόσμος, η Ευρώπη χρωστάνε στην Ελλάδα», είπε ο Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης Ρομπέρτο Μπενίνι, ο οποίος αναγορεύτηκε την Τετάρτη Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Ο Μπενίνι, χωρίς να διστάσει, σκαρφάλωσε στα έδρανα και ανέβηκε στο βήμα μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό.
«Γεια σας αγαπημένοι μου φίλοι. Θέλω να σας φιλήσω όλους στο στόμα. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ δυνατά», είπε στα ελληνικά ο Ιταλός ηθοποιός. Στην ομιλία του, με τίτλο «Δάντης, Θεία Κωμωδία. Ερμηνεία και Σχόλια στο ΧΙ ’σμα της Κόλασης», ο βραβευμένος με Όσκαρ Ιταλός ανέφερε μεταξύ άλλων, «Μια στάλα ακόμα πίσω γύρισε, όπου του Θεού την καλοσύνη, οι τοκογλύφοι πληγώνουν, λες, και λύσε μου τον κόμπο». Χαρακτήρισε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο «σύγχρονο Δάντη» και του αφιέρωσε το τμήμα του XI Ασματος, με το οποίο έκλεισε την ομιλία του. «Σίγουρα έχει πάει στον παράδεισο, αν κι εγώ θα διαβάσω την Κόλαση».
Financial Times: Η Ευρώπη είναι πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα / The time bomb no one can defuse
>> Τρίτη 3 Απριλίου 2012
«Είναι εξαιρετική εποχή για να είναι κανείς ευρωσκεπτικιστής.
Προέβλεψαν ότι το ενιαίο νόμισμα δεν θα δουλέψει... και κανείς δεν εντυπωσιάζεται που βλέπει ότι υπάρχει πρόβλημα» αναφέρει περιπεκτικά το δημοσίευμα.
Η οικονομική εφημερίδα κάνει λόγο για μια «ωρολογιακή βόμβα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί», και ισχυρίζεται πως ενδεχόμενη κατάρρευση του κονού νομίσματος είναι σε θέση να προκαλέσει ένα «οικονομικό Αρμαγεδδώνα» όπου τράπεζες και επιχειρήσεις θα καταρρέουν η μια μετά την άλλη σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το άρθρο επισημαίνει ότι παρά τις τραγικές επιπτώσεις που θα έχει για τη βρετανική οικονομία η διάλυση του ευρώ, «οι κρίσιμες αποφάσεις δεν θα ληφθούν στο Λονδίνο» αλλά «η μοίρα του ευρώ θα καθοριστεί στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία και πάνω από όλα τη Γερμανία».
Ανιχνευτής ψεύδους
>> Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012
Διαδρομή αδιεξόδων / Dead End Track
Will 2012 be the year the euro falls ?
ΠΗΓΗ cartoonmovement
«Paths of Hate / Τα μονοπάτια του μίσους»
>> Τρίτη 20 Μαρτίου 2012
«Paths of Hate»... Η κλίμακα δεν παίζει κανένα ρόλο, ούτε και το ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν έχει σημασία αν είναι δύο άνθρωποι ή εκατομμύρια. Τα «μονοπάτια του μίσους» είναι μία σύντομη ιστορία για όσους ωθούνται στην άβυσσο του τυφλού μίσους, της οργής και του θυμού. Ένα χάσμα που οδηγεί, αναπόφευκτα, στην καταστροφή και τον αφανισμό.
Το "Καλύτερο Κόμμα"
>> Σάββατο 17 Μαρτίου 2012
Αυτό το απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ "Μαθήματα από τους Βίκινγκς" της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας, δείχνει εύγλωττα και με χιούμορ την απαξίωση του πολιτικού συστήματος της Ισλανδίας. Ο διάσημος κωμικός της χώρας Γιον Γκνάρ έβαλε καταμεσής της κρίσης υποψηφιότητα για τις δημοτικές εκλογές. Ίδρυσε κόμμα με ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν και το ονόμασε το "Καλύτερο Κόμμα". Οι προεκλογικές του υποσχέσεις ήταν μια σάτιρα της ισλανδικής πολιτικής σκηνής και περιελάμβαναν μεταξύ άλλων "δωρεάν πετσέτες σε όλες τις πισίνες" και "μια πολική αρκούδα στο ζωολογικό κήπο του Ρέικιαβικ". Την ημέρα των εκλογών και αντίθετα με όλες τις προβλέψεις οι Ισλανδοί τον ανέδειξαν δήμαρχο της πρωτεύουσας, στέλνοντας άλλο ένα ηχηρό μήνυμα στους πολιτικούς όλων των παραδοσιακών κομμάτων.
ΠΗΓΗ Ο Εξάντας
Oligarchy: Οι θύτες και τα θύματα του ακήρυχτου πόλεμου
>> Σάββατο 10 Μαρτίου 2012
Κάποτε οι πόλεμοι διεξάγονταν στα πεδία των μαχών… Σήμερα διεξάγονται στα ανά τον κόσμο χρηματιστήρια και εθνικά κοινοβούλια… Αν και φαινομενικά τα πράγματα μπορεί να φαντάζουν ειρηνικά γύρω μας, ένας ακήρυχτος παγκόσμιος οικονομικό-πολιτικό πόλεμος έχει ξεσπάσει εδώ και καιρό. Τα τελευταία χρόνια, το επίκεντρο των συγκρούσεων έχει μεταφερθεί στην Ευρώπη, με την Ελλάδα να παίζει το ρόλο του πεδίου δοκιμών. Τον πόλεμο, τις συνέπειες του οποίου βιώνουμε καθημερινά, ερευνά το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, "Oligarchy", αναζητώντας τους θύτες αλλά και τα θύματα. Το "Oligarchy" θα προβληθεί για πρώτη φορά στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Ο πόλεμος που πρέπει να παραμείνει μυστικός, διεξάγεται από μια χούφτα τραπεζιτών και πολιτικών που κυβερνούν τον κόσμο περιφρονώντας τη δημοκρατία. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η ομάδα της Φρανκφούρτης που κυβερνά στο όνομα της ευρωπαϊκής ιδέας, ρίχνοντας εκλεγμένους πρωθυπουργούς και διορίζοντας νέους της αρεσκείας της. Στόχος είναι μια Ευρώπη με σταθερότητα, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη όπως υποστηρίζει… στο στόχαστρο όμως αυτής της Ευρώπης έχουν μπει ήδη αναρίθμητα θύματα.
Read more...
Οι αλλαγές ξεκινούν από τα άτομα
>> Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012
Εποχή κρίσης και τα σημάδια γνώριμα. Τα κόμματα της εξουσίας καταποντίζονται, ΜΜΕ κατηγορούνται για μισθωμένη εξυπηρέτηση τραπεζικών συμφερόντων, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς ελαχιστοποιείται, η ανεργία εκτοξεύεται, τα φαινόμενα βίας τείνουν να γίνουν ανεξέλεγκτα. Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη αλλά το αν αυτή θα γίνει με ένα βήμα μπροστά ή με ένα βήμα πίσω εξαρτάται από τη στάση του καθενός από εμάς. Κανείς δεν είναι τόσο αδύναμος για να μην έχει επίπτωση η τελική στάση που θα πάρει.
Συμφωνώντας με αυτούς που εκτιμούν ότι η Ευρώπη έχει πάρει μια πορεία εκτροπής από τις δημοκρατικές καταστατικές της αρχές και επιστροφής σε προπολεμικές ατμόσφαιρες επιθετικότητας, σκέφτηκα να παραθέσω την εμπειρία του ψυχολόγου Καρλ Γιούνγκ που βίωσε την «ανάπτυξη» της Μπελ–Επόκ, τα γεγονότα των δύο παγκοσμίων πολέμων, του οικονομικού κραχ του 1929, και την άνοδο του φασισμού και του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω συμπέρασμά του, το οποίο, αν και βγαίνει μέσα από τις εμπειρίες των ταραγμένων χρόνων του 20ου αιώνα, απεικονίζει και τη σημερινή «νέα» πραγματικότητα της Ε.Ε: «Η δυσπιστία που έχει ο πρωτόγονος για τη γειτονική του φυλή, που νομίζαμε πως από καιρό την είχαμε ξεπεράσει, χάρη στους διεθνείς οργανισμούς μας, που αγκαλιάζουν ολόκληρη την υδρόγειο, ξαναγύριζε μ’ αυτό τον πόλεμο»
Ο Καρλ Γιούνγκ έχει μια μοναδική οπτική γωνία για τον ψυχολογικό μηχανισμό του ολοκληρωτισμού. Έχοντας βιώσει τις πιο ακραίες εκφράσεις του στην εποχή του, μας προειδοποιεί πως ένα από τα βασικότερα συμπτώματα του ολοκληρωτισμού είναι η προβολή της «σκιάς» μας στον γείτονα, στο αντίπαλο κόμμα, θρησκεία, έθνος ή συνάνθρωπο. Ο ολοκληρωτισμός έχει πολλές μορφές. Υπάρχει ο ολοκληρωτισμός του κράτους, του κεφαλαίου, της θρησκείας, ενός πολιτιστικού ρεύματος, της κοινωνικής άποψης.
Κωλοέλληνες...
>> Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012
Η Σύγχρονη Ελληνική Γλώσσα νοσεί. Πρόσφατες απόπειρες δολοφονίας και υπονομεύσεις κυρίως του όρου «άνθρωπος» και « Έλληνας», καθιστούν αναγκαία την κατάργηση της επίσημης ετυμολογίας του «Άνω θρώσκω».
Είναι σχεδόν γελοίο να διατηρούμε πλέον την ψευδαίσθηση και να διαιωνίζουμε την γλωσσική υποκρισία ότι το γένος μας κοιτά ψηλά. Το μόνο που κοιτά ο σύγχρονος άνθρωπος είναι το χάος. Ότι φτάνει στο ύψος της τσέπης του κ την λεκάνη ως εναλλακτικό καθρέφτη.
Εξαιρέσεις που η κεφαλή του ορθώνεται ψηλά, είναι όταν πρόκειται να βρέξει, πριν απλώσει την πετσέτα για ηλιοθεραπεία, να σκοτώσει κουνούπια ή όταν ψάχνει την πανσέληνο για να μιμηθεί τον ρομαντικό.
Τις τελευταίες μέρες η χώρα βιώνει ένα πρωτοφανές μποϋκοτάζ αξιοπρέπειας και ήθους.
Το ''Άνω θρώσκω'' της βάλλεται από χίλιες μεριές επειδή κάποιοι αποφάσισαν να αφήσουν το σκάκι και να πιάσουν τα ζάρια.
Έχω τόσο θυμό μέσα μου που αν προσπαθήσω να τον μεταφράσω σε ευρώ θα έφτανε να ξεχρεώσουν και τα εγγόνια μας. Ο κόσμος χάνεται. Κόσμος χάθηκε και η ντροπή μας άφησε χρόνους κάπου κοντά στο Σύνταγμα.
Και ο Έλληνας εστιάζει το βλέμμα του στα σκατά που υπερχείλισαν. Ο «Κωστάρας» (τέρμα τα «άκης» μας τελείωσαν), κάνει μπάνια αυτοεξόριστος περιφέροντας λιπώδεις μάζες συνειδήσεων και κοιλιάς και ο Γιωργάρας πουλάει λάθος τσαμπουκά με έμβλημα το'' δεν ήξερα'' (δεν ρώταγες;).
Η Βουλή κάνει ενός λεπτού σιγή σχεδόν είκοσι δευτερόλεπτα οδύνης ανά άτομο, η Διαμάντω καμαρώνει πεταμένα λεφτά σε σαστισμένα από ντροπή κουρτινόξυλα, η Βοσκοπούλα αναθέτει σε ερευνητές το μυστήριο με τα πόμολα ,οι υπόλοιποι 300 παρά κάτι ψωριάρηδες θίγονται που τους καίνε στο ίδιο καζάνι.
Θεϊκή Ομορφιά / Divine Beauty / Art
>> Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012
Η ομάδα του Designwars είναι περήφανη να παρουσιάσει τη δεύτερη κατά σειρά μικρού μήκους ταινια, “Divine Beauty” ή στα ελληνικά “Θεϊκή Ομορφιά”. Ο graffiti artist “Insane51″ αφυπνίζεται από ένα παράξενο όνειρο, βρίσκοντας τον εαυτό του χωρίς ιδέα για το πού είναι και πώς έφτασε σε αυτό το έρημο μέρος. Καλυμμένος από πολλά άχρηστα υλικά και αποκόμματα χαρτιού, σηκώνεται βρίσκοντας κοντά του μερικά κουτια σπρέι, αλλά και ένα μοναδικό αντικείμενο, ένα πρόχειρο σχέδιο. Στιγμιαία, η δύναμη μέσα του ξυπνά, διατάζοντάς τον να το αναπαραστήσει άμεσα. Σηκώνοντας το πρώτο μπουκάλι σπρέι, ο Insane51 τηλεμεταφέρεται σε ένα ταξίδι που σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε.
ΠΗΓΗ designwars Read more...
Κόντρα στη λογική της κατάθλιψης και της εσωστρέφειας
>> Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012
Γι' αυτό και δεν καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι συντελεστές του δημόσιου λόγου, που ασκούν σήμερα, ανέξοδα, δριμεία κριτική στη σημερινή κατάσταση και κλαίνε και οδύρονται γι' αυτήν, αποσιωπούν πλήρως τα νοσηρά φαινόμενου του πολικού συστήματος, αυτά που μας οδήγησαν εδώ, διαγράφοντας μεταξύ των άλλων από τη συλλογική μνήμη π.χ. είκοσι ολόκληρα χρόνια πρωτοφανών σκανδάλων και συνεχούς σκανδαλολογίας. Η αποσιώπηση αυτή δεν είναι πάντως πολιτικά αθώα. Διότι επικεντρώνοντας την κριτική μας και τις καταγγελίες μας αποκλειστικά στα σκληρά και άδικα «μέτρα» και στην τρόικα, φοβάμαι πως εξαγνίζουμε το πολιτικό παρελθόν και εξιλεώνουμε τελικά αυτό που θεωρούμε υπεύθυνο της κατάντιας μας.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα «χρεοκόπησε»; Αυτό ακούγεται και διαδίδεται κατά κόρον από τα Μέσα Ενημέρωσης, κατά μεταφορά της φράσης: η «Ελλάδα χρεοκοπεί ή χρεοκόπησε». Δεν γνωρίζω τι ακριβώς εννοούν όσοι δημοσιογράφοι ή δημοσιογραφούντες επιστήμονες χρησιμοποιούν τον όρο «χρεοκοπία» στην πολιτική ούτε τι περιλαμβάνουν στον όρο «πολιτικό σύστημα».
Εκείνο που καταλαβαίνω από τις προκείμενες εκφράσεις είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα κλυδωνίζεται σοβαρά, ταρακουνιέται συθέμελα. Και σε αυτόν τον συθέμελο κλυδωνισμό θα πρέπει, σίγουρα, να συμπεριλάβει κανείς, κατά πρώτο λόγο, το κομματικό μας σύστημα, τα κόμματα και τον δικομματισμό, και να μην εξαιρέσει τα άλλα αναπόσπαστα κομμάτια του, όπως είναι οι διάφορες οργανωμένες κοινωνικές ή οικονομικές ομάδες πίεσης, τα συνδικάτα και οι επαγγελματικές ενώσεις, οι ενώσεις της εργοδοσίας ή ακόμη τα ΜΜΕ ή η κρατική γραφειοκρατία.
Θα πρέπει ακόμη να συμπεριλάβουμε στο πολιτικό σύστημα και την πνευματική, τεχνοκρατική ή επιστημονική «ελίτ», που πλαισιώνει όλα τα προηγούμενα και συμμετέχει έμμεσα στο πολιτικό κλίμα και στο πολιτικό γίγνεσθαι.
Αλλα καθοριστικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος είναι και η πολιτική κουλτούρα, η νοοτροπία και οι πολιτικές πρακτικές που κυριαρχούν σε μία χώρα όπως σε μας οι πελατειακές σχέσεις, το ρουσφέτι, η φαυλοκρατία, οι σχέσεις εξάρτησης του συνδικαλισμού από τα κόμματα και το αντίστροφο ή ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, οι σχέσεις διαπλοκής μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, και αυτών των δύο με τα ΜΜΕ, το «πολιτικό χρήμα», που ήταν στο επίκεντρο της συζήτησης και των σκανδάλων τη δεκαετία του '90 και που ανέδειξε τόσο εύγλωττα ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς.















